تنهایی

 

تنها، تنهایی عامل نا امیدیست،
تنها، خستگی روح، عامل کناره گیریست،
و تنها، بی همزبانی عامل همٌ و غم و درد است…
 پس
دنبال کسی باش که شادی را در دلت جریان بیندازد،
 دردهایت را بفهمد و تو را درک کند…
دنبال کسی نباش که همیشه امیدت را نا امید کند،
همیشه تو را به سخره بگیرد و از همه بدتر غرورت را زیر پا له کند…
حواست باشد، حواست باشد که بازی زمانه، گرفتار اندوهت نکند

نـــه ایـــــنکــــــــه زانـــــو زده باشــــم
نـــَــــــه
فــــقـــط بار تـــنهــــــایـــــــــــى ســـــــنگیــــــن اســــــت

 

************************************

پی نوشت:

حوا بودن تاوان سنگینی دارد …
وقتی آدم ها برای هر دم و بازدم
بـه هـوا نـیـــاز دارنــد !!!

درباره نویسنده

حرف خاصی نیست. آدمی هستم مثل کرور کرور آدم دیگر. با همان دغدغه ها و نگرانی ها، آشفتگی ها و اندوه ها، لبخندها و امیدواری های گاه و بی گاه. در هوای تاریک همین شهر درندشت نفس می کشم که هر قدم، خاطره ای روی سنگفرش هایش رقم زده.

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *