اسمش را می گذاریم دوستی مجازی

 

اسمش را می گذاریم دوست مجازی
اما آن سو یک آدم حقیقی نشسته
خصوصیاتش را که نمی تواند مخفی کند
وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را می نویسد
وقت می گذارد برایم، وقت می گذارم برایش
نگرانش می شوم
دلتنگش می شوم

وقتی در صحبت هایم به عنوانِ دوست یاد می شود
مطمئن می شوم که حقیقیست
هرچند کنار هم نباشیم
هرچند صدای هم را هم نشنیده باشیم،
من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم
هرکجا که باشد…!

 

 

************************************

پی نوشت:

نسلی هستیم که حالمون دیگه پرسیدن نداره …
چون ما دچار خود سانسوری شدیم ؛ و مجبوریم بگیم که :
خوبیم !
خیلی هم خوبیم …
اما ….
تو عاقل باش و باور نکن … !!!

 

درباره نویسنده

مدیریت سایت

حرف خاصی نیست. آدمی هستم مثل کرور کرور آدم دیگر. با همان دغدغه ها و نگرانی ها، آشفتگی ها و اندوه ها، لبخندها و امیدواری های گاه و بی گاه. در هوای تاریک همین شهر درندشت نفس می کشم که هر قدم، خاطره ای روی سنگفرش هایش رقم زده.

مطالب مرتبط

1 نظر

  1. sahar

    بهش میگیم دنیای مجازی . . .

    آدمک های مجازی !

    اسم های مجازی !

    نوشته های مجازی !

    عشق های مجازی ! ! !

    قصه های مجازی !

    همه چی مجازیه اما . . .

    تنها چیزی که مجازی نیست ،

    یه حس ِ ،

    احساس های واقعی ای که وجود داره . . .

    احساسا هایی که از دنیای واقعی خیری ندیده و وارد این دنیای مجازی شده . . .

    توی این دنیای مجازی ،

    تنها چیزی که دوست داشتنیه ،

    همین احساس پاک آدم هاست . . .

    و چه تلخه اگه تنها چیز واقعی این دنیای مجازی رو به بازی بگیریم !

    لطفا مراقب احساسات هم باشیم . . .

    دنیا مجازیه ولی احساس ما آدم ها همیشه واقعیه . . .

    پاسخ

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بله خیر