نترس از هجوم حضورم٬ چیزی جز تنهایی با من نیست

باران من دیگر گریه نمیکنم من دیگر به چادرهای خیس از قطره هایت سلام نمیکنم . حالا عابران گامهایشان را تند می کنند تا از تو فرار کنند . اما من اسیر دست تو میمانم ‘ حالا شعرهایم همه از تو ساخته شده اند خانه ام . دفترم … اشکهایم همه بارانی اند .

باران سنگ گورم را بشوی .دیگر هیچ رهگذری در این وادی یادی از چشمهایم نمی کند . باران چشمهایم پر از خاک است من دوست دارم دوباره دیدن را …

باران لبهایم خشک است ‘ سالهاست که عطر بوسه های تو را فراموش کرده ام . باران تشنه ام تشنه دریا …!

برایم دعا میکنی باران ؟ باران پیغامم را میبری ؟

من میخواهم دوباره عاشق شوم …

باران دلم را بر میگردانی ؟ در خوابهای به گل نشسته اگر دلم را دیدی بگو :

خانه هنوز عطـر پائیــــزی می دهد. یادت می ماند !؟ آدرسم را بنویس … اما خانه ام کجا بود ؟ چرا دیگر به آدرسمان هیچ نامه ای نمی رسد ؟ مگر این همه بهترین نشانه خانه ام نبود ؟

باران یادت باشد من باز با تو آشتی کردم .

باران یادت باشد که من عکس تو را در کویر زندگیم آویختم . باران حالا دانستی آن دخترکی که میگریست من بودم . دانستی که تنها بودم .

باران ! باران ! چرا نمیگویی حرف دلت را ؟ اگر ختم زمین است بگو . اگر من مرده ام بگو ! چرا کسی به پیغام ساده ما یک چتر قرض نمی دهد .

می دانم می خواهی چیزی بگویی . اما نگو بگذار دردت در دل زمین به خواب ریشه ها برود .

باران پیغامت سالهاست که به پشت پنجره می زند و می رود …