هر روز آشناتر می شویم


می نشینم روبرویش…

می نشیند روبرویم…

با آن چشمهای زیبا كه یك دنیا عشق را در خود گنجانده اند. با همان نگاه آشنا و عاشق همیشه!

درست مثل همان وقتها. همانطور مشتاق و بی قرار. نگاهش را بر نمی دارد. طاقت نمی آورم.

نگاهم را می دزدم…

كم می آورم انگار…

هیچ فرقی نكرده است…!

روزهامان دگرگون شده اند. انتظار لحظه هامان سر آمده است. در كنار من آرام گرفته است…!

و او!!! هیچ فرقی نكرده است…

هنوز هم وقتی از پس بوقی صدایم را می شنود شادمانیش را می فهمم، به وجد آمدنش را…!

دستهایش با همان طراوت همیشه در برم می گیرند.

هنوز عاشقی می كند… و من آرام می شوم…

مثل همان روزها. با همان كیفیت و صد چندان. هنوز صدای قدمهایش نفسم را به شماره می اندازد.

زمان می گذرد. و با گذشتنش بیشتر ثابتمان می شود كه دل تنگ شده ایم.

زمان می گذرد و او هر روز ” آشنا” تر می شود. آشنای دیرین… آشنایی به وسعت تمام نبودنش…

روزی سر به هوا و بازیگوش، تمام وسعت باغ تنهائیش را در پی سفری دور به دوش می گیرد.

مسافر می شود…

و حالا باغ، با تمام زیبائیش محصور نگاهش است…

و من، دلم را به آرامش مهتاب شبهای جمعه ی باغش سپرده ام…!

درباره نویسنده

مدیریت سایت

حرف خاصی نیست. آدمی هستم مثل کرور کرور آدم دیگر. با همان دغدغه ها و نگرانی ها، آشفتگی ها و اندوه ها، لبخندها و امیدواری های گاه و بی گاه. در هوای تاریک همین شهر درندشت نفس می کشم که هر قدم، خاطره ای روی سنگفرش هایش رقم زده.

مطالب مرتبط

3 نظر

  1. سمانه جون

    سلام.
    لینکم کنید..
    لینک تون میکنم…
    الان وقت خوندن مطالبتونو ندارم.
    اما حتمآ میخونم شون.
    چون فوق العاده شیک و با کلاسه وبتون…
    موید باشید همشهری…
    منم یه بچه قزوینی ام .
    مهندسی آب و خاک میخونم…ترم۵!

    پاسخ

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بله خیر