همنفس دور از من … روزی یه هم میرسیم

عکس تو تو قاب چوبی دوباره میاد سراغم

یاد اون روزا می افتم ، با تو بودن زیر بارون

وقتی که شرمنده بودن ، پشیمون لیلی و مجنون

یاد اون روزی می افتم ، لب اون چشمه ی جاری

که گرفت از ما یه عکاس ، دو تا عکس یادگاری

یکی شون سهم تو بود و یکی شونم مال من بود

کجا فکرشو می کردیم ، آخرش جدا شدن بود

زیر رعد و برق تقدیر ، من و تو با هم شکستیم

توی رؤیاهامون اما ، هنوزم صاف و یه دستیم

گل سرخی اینجا روی طاقچس ، خاطرش هست و خودش مرد

توی میدون زمونه ، من و تو بازی رو باختیم

تقصیر طالع ما بود ، سرنوشتو خوب شناختیم

مث اون کلاغ قصه ، که نمی رسید به خونه

دوس نداش که مال هم شیم دست بی رحم زمونه

اسمش اینه که تو رفتی ، یادگاریت رو به رومه

تو رو داشتن تا همیشه محالترین آرزومه

بی گناهی ، اما کوچت ، چه آتیشی زد به ریشه م

همیشه بهت می گفتم ، نباشی دیوونه می شم

می دونی ما بی گناهیم ، جرممون فقط وفا بود

هیچ دلی راضی نمی شه ، که بگه تقصیر ما بود

مخمل خاطره ی تو ، تو صندوقچه ی چوبی

خوابیده مثل یه قصه ، پر راز و پر خوبی

تو رو می سپرم به دست صاحب پونه و خورشید

اما افسوس و صد افسوس که تو رو به من نبخشد

میدونم یه روز دوباره……..توی یک دنیای دیگه

میرسم به تو دوباره………..میرسم به تو دوباره